طرح پردیس

دانشگاه علوم پزشکی تهران با انتشار دهها هزار مقالۀ نمایهشده در پایگاههای معتبر علمی یکی از مهمترین تولیدکنندگان دانش در حوزۀ علوم پزشکی منطقه است.
این حجم عظیم از دانش، گنجینهای ارزشمند برای پژوهشگران دانشگاه و جامعۀ علمی است؛ بااینحال، بخشی از این دانش در چرخۀ ارجاع و استفادۀ مجدد کمتر دیده میشود.
طرح «پردیس» ابتکاری فرهنگی–پژوهشی است که با هدف ترویج همافزایی علمی در میان اعضای هیئت علمی طراحی شده است.
در این طرح توصیه میشود پژوهشگران، در شرایط علمی برابر، به مقالات همدانشگاهی یا دستکم ایرانی توجه و استناد بیشتری داشته باشند.
با چنین رویکردی، رویتپذیری و اثرگذاری مقالات همکاران افزایش مییابد، استنادات و جایگاه دانشگاه ارتقا پیدا میکند و فرصتهای بینالمللی بیشتری در همکاریهای علمی و جذب گرنت فراهم میشود.
یادآوری میشود «پردیس» صرفاً یک توصیهی فرهنگی است، نه الزامآور یا جانبدارانه؛ چرا که از نظر اخلاقی، هرگونه ارجاع باید بر پایهی ارتباط واقعی علمی انجام شود.
در این چارچوب، شاخصی نیز با نام «پردیس» تعریف شده است که میزان استناد پژوهشگر به مقالات دانشگاه خود و سایر مؤسسات علمی ایران را ــ منهای ارجاعات به خود ــ میسنجد.
این شاخص، برخلاف شاخصهای متداول که فردیت و رقابت را تقویت میکنند، بر رفتار جمعی و همدلی و همکاری آکادمیک تمرکز دارد و مبنای مشوقهایی در این زمینه خواهد بود.
بر پایهی یک حکایت قدیمی در بهشت و دوزخ، نوشیدنی و خوراکی به کفایت وجود دارد. تفاوت، تنها در شیوهی استفاده از قاشقهای بلندیست که سیراب و سیر کردن دیگران را ممکن میسازد، اتفاقی که در بهشت میافتد. در فارسی کهن «پردیس» به معنای بهشت است.